Twee weken geleden kreeg ik op het werk ineens een brandend gevoel in m’n rechter bovenarm. En het leek alsof de kracht er uit was. Niet best. De dag erop ging het niet beter, vooral nadat ik een aantal taken had gedaan met de muis. In het weekend thuis nog wat achter de computer gedaan. Daarna ging het pas echt mis. Ik kreeg m’n bed amper opgeschud en de kattenbak was nog nooit zo zwaar geweest. Toen ik afgelopen maandag de autoruit niet kon krabben wist ik eigenlijk dat het echt niet goed was.
Dus ik naar de dokter. En blijk ik RSI te hebben. Tja, dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken. Ik ben doorverwezen naar de fysiotherapeut die ik deze week braaf heb bezocht. Een half uur later was de tinteling in m’n pink en ringvinger weg, alleen leek het alsof er een olifant op m’n onderarm had gestaan.

Ik ben wat minder gaan werken. Ik moet het nog met mijn leidinggevende overleggen, ondertussen ben ik 3 uur per dag ziek. Dat heeft wel weer voordelen. Ik heb gemerkt dat breien lukt zolang ik mijn elleboog op een kussen rust. Spinnen lukt niet zo best meer, na 15 minuten gaat het zeer doen. Da’s balen.

Ik heb ook veel geslapen en dat is te merken. Ik heb meer energie dan voorheen en dat is zichtbaar in het huis. Ik heb weer lege ruimtes in de woonkamer in plaats van stapels die telkens om dreigden te vallen. En ik heb weer wat af. De Hitchhiker was maandag eindelijk gereed en La Toepie is gister eindelijk af gekomen. Hij is wel een stuk kleiner dan gepland, ik kwam erachter dat ik het niet ging redden met het garen en heb een herhaling minder gedaan. Het is nu meer een sjaal. Wel lekker warm aangezien het dubbel is.