Het liep vorige week niet zoals gepland. Op zondag ben ik naar een vriendin gegaan voor haar verjaardag. Helaas woont ze op meer dan een uur rijden bij me vandaan en bij thuiskomst was ik een beetje gaar. Dus maar niets geschreven. Vervolgens had ik deze week een mini crisis. Niets ernstigs, ik kan dingen ontzettend persoonlijk opvatten en dan heb ik een paar dagen nodig om weer bij te komen. Dat kritische stemmetje in mijn hoofd kan soms wel heel erg gemeen zijn.
Daar ben ik nu een training voor aan het volgen, om dat stemmetje wat milder te maken. we zouden nooit praten tegen een vriend of familielid zoals we tegen onszelf praten. Er is een oefening waarbij je drie stoelen neerzet. Op stoel 1 zit de zelfcriticus. Zeg hardop (wel handig om dit alleen te doen) wat deze zelfcriticus voelt en denkt. Op stoel 2 zit de bekritiseerde. Hier probeer je daadwerkelijk te voelen wat het met je doet om zo te worden bekritiseerd. Tussen deze twee stoelen vindt een dialoog plaats zodat beide hun standpunt kunnen uitdrukken. Daarna is stoel 3 aan de beurt. Dit is de waarnemer die zich betrokken toont bij beide stoelen en bij beide aangeeft dat het belangrijk is om gehoord te worden.
Dit kan tot verrassende gesprekken leiden. Ik heb het nog maar 1 keer gedaan en ben van plan om die dingen te gaan ‘behandelen’ waarbij ik mezelf het hardst naar beneden haal.

Verder geen spannende dingen gedaan. Ik geloof ook niet dat er iets heel spannends op de kalender staat de komende week. De auto mag naar de garage omdat de airco het wederom heeft begeven. Nu ga ik naar een ander, hopelijk heeft dat een beter resultaat. Gelukkig is het nog niet zo warm geweest dat de airco flink moet koelen (dat doet’ie namelijk niet meer).

Geschreven door Brigitte